یاد روز الست

آسمان بار امانت نتوانست کشید

سفر به دهلی2

«مارمولک ها آدم های بی آزاری هستند»

این جمله را آقای قزوه در جواب من می گوید و من می دانم که باید با این انسان های بی آزار بسازیم این چند روزه را.

هنوز کارم را شروع نکرده ام بعد از گذشت سه روز. این سه روز همه اش گشته ایم بازار و چند جای دیدنی دهلی را. این هوای گرم دهلی آب به تن و جان آدم نمی گذارد بماند.

«ریکشا»

موتورهای سه چرخی هستند مثل ارابه های قدیمی که به جای اسب موتور دارد. راننده و مسافران که نهایتش سه نفر می تواند به زور بنشیند زیر طاقی فلزی می نشینند. وسیله نقلیه سریع و ارزان قیمتی است. راننده هاش خوبند. حداقل این دوتایی که ما دیدم. اینجا هم باید چانه زد سر قیمت ها.

«گاندی»

هند است گاندی اش. موزه و خانه اش را دیدیم و الیته خانه و موزه ی دخترش را. خوب کار کردند. نکته جالب استفاده از وسیله های نمادین همه فهم بود برای بیان و انتقال پیام هایشان. مثلاً یک ستونی بود دو ورش در کف زمین دایره ای فلزی کار گذاشته بودند اگر یک نفر وسط می ایستاد و دو نفر کناریش دست شان را روی این ورق های فلزی می گذاشتند و یک دست دیگرشان به نفر وسطی می دادند ستون روشن می شد. و اگر این پیوند و اتحاد گسسته می شد خاموش.

الحق گاندی سزاوار یک فاتحه بود.

 

  
نویسنده : رها پاکان ; ساعت ۱۱:٠٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٤ خرداد ۱۳٩۱
تگ ها : دل‌نوشت

سفر به هند 1

رسیدیم دهلی. دهلی نو. هنوز نمی دانم چرا نو؟

اینجا غریبه نیستی. انگار جایی از شهرهای خودمان جایی از تهران یا یک شهر دیگرمان هستی. یک شهر گرم. تا قدم از ساختمان فرودگاه می گذاری بیرون هرم گرما می زند توی صورتت. اینجا انگیسی ها خیلی سابقه دارند اما زبان انگلیسی مردم به شدت هندی ست.

استاد قزوه آمد به استقبال و آمدیم خانه فرهنگ ایران. یک سوییت کوچک و موقت.

حسرت می خورم چرا هاش اف نیاوردم.

  
نویسنده : رها پاکان ; ساعت ۱٢:٢٦ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٢ خرداد ۱۳٩۱
تگ ها : دل‌نوشت

نثری شبیه شعر شاید

حرفی گلویم گیر کرده است

حرفی شبیه شعر

غزل مثل غزال

سپید مثل تو

حرفی شبیه نثر منشآت قائم مقام

آهنگین

بالابلند

مثل راه رفتن زنی در میدان مین

بغضی گلویم گیر کرده است

مثل هق هق برون نامده ی مردی

هنگامی که دردی درونش متولد می شود

مثل دردمندی گنگی خواب دیده

و عالم همه ... نه

من لال و کرم

....

(همین طوری یکهو در 10 دقیقه/ اولین روز رجب/ همراه با اندوه روزه نبودن)

 

 

  
نویسنده : رها پاکان ; ساعت ٩:٥٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۳ خرداد ۱۳٩۱
تگ ها : دل‌نوشت