یاد روز الست

آسمان بار امانت نتوانست کشید

مرا با اسم خودم صدایم کنید!

 

مرا به اسم خودم صدایم کنید!

 

روزی که 7-8 سال پیش وقتی تازه با دنیای اینترنت آشنا شدم و طبق رسم،‌ یک اسم مستعار انتخاب کردم به فکرم نمی‌رسید، روزی هم برسد که اعلام برائت کنم از این اسم. «رها پاکان» را می‌گویم. این اسم را فقط در همین دنیای مجازی مجاز می‌شمردم و این یک‌ساله که یک‌هو بیشتر شد رفت و آمدم و دیگر همه مرا به این نام می‌شناختند باز هم نگرانی‌ای نداشتم. از یک طرف وبلاگ سینمایی‌ام را با اسم اصلی خودم هم راه انداختم تا بگویم که مرا گریزی از اسمم نیست و از طرف دیگر انعکاس بیرون از اینترنت هم نداشت «رها پاکان». اما وقتی در چند محفلی که با برخی دوستان از نزدیک دیدار کردم و «رها پاکان» تجسم صوتی یافت، غریبانه به خودم نگاه کردم. از چند نظر احساس خوبی ندارم وقتی «رها پاکان» صدا می‌شوم.

یک. دو اسم داشتن، احساس عدم امنیت روانی به کسانی می‌دهد که اسم دوم را نمی‌دانند و وقتی برای اولین بار می‌شنوند، انگار شخصیتی دیگر در پشت شخصیتی که می‌شناختند یک‌هو شکل می‌گیرد برایشان. و این وحشت‌ناک می‌شود بعضی‌وقت‌ها.

دو. اسم دوم معمولن نشان نارضایتی از اسم اول است. و من از اسم و فامیل‌ام ناراضی نیستم. و همیشه به شدت خواسته‌ام در همه‌ی زمینه‌ها خودم باشم؛ خودِ واقعی‌ام. و بوده‌ام. حتا جاهایی که لنگ بزنم و هن و هن کنم و کاری را نتوانم انجام دهم و هزار عیب دیگر هم که داشته باشم، خودم هستم؛ خودِ واقعی‌ام.

و چند مورد دیگر را هم می‌شود ردیف کرد همین‌طوری (مثل بعضی سوء تفاهم‌ها) که شما بهتر می‌دانید. الغرض این‌ها را نوشتم که بگویم من «حسن حبیب زاده» هستم و «رها پاکان» اسمی است که فقط در دنیای نت زنده است؛ لطفن مرا به اسم خودم صدایم کنید.

  
نویسنده : رها پاکان ; ساعت ٥:٢۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٩ امرداد ۱۳۸٧
تگ ها : خبر