نوشتن جلوی چشم خلایق/3

«دارم خواب تو را می‌بینم؛ با روسری سفید‌ابی‌ات که از زیر چادر زده بیرون. ماه. آمده‌ای ایستاده بالای سرم. می‌خواهم گل‌های قالی را نگاه کنم، اما این بار تویی و آسمان. ماه. خطوط چهره‌ات پیدا، ناپیدا. خاکستری. نگاهت می‌کنم. چشم‌ها. خم پلک‌ها. از خاکستری به سیاه. مردمک‌ها. نوری ریز می‌لرزد درون‌شان. پلک‌ها می‌آیند پایین. سیاهی. می‌روند بالا. روشنایی. تکان ماهیچه‌های گونه‌ی سمت چپ وقتی نمی‌خواهی بخندی و خنده‌ می‌آید. من تو را می‌شناسم. جایی دور در گذری یک آن دیده‌امت. اسمت را می‌دانم. یادم خواهد آمد. صبر کن. حافظه‌ام خوابیده انگار. اسم تو در دالان‌های شنوایی ذهن‌ام چرخ می‌خورد اما تبدیل به کلمه نمی‌شود. تبدیل به آوا نمی‌شود، اما من حس‌اش می‌کنم. تو آشنایی با من. خطوط چهره‌ات پیدا. بی‌هیچ نای حرکت، بهت‌زده نگاهت می‌کنم. شناختمت‌.

«محمدرضا،‌محمدرضا ... پاشو ... داری خواب می‌بینی؟»

مادرم است. صدایش زنگ بیداری‌ام است. سال‌ها با محمدرضا،‌ محمدرضایش برای رفتن به مدرسه بیدار شده‌ام. چشم‌هایم با طعمی از خواب فروپاشیده زیر پلک‌هایشان باز می‌شوند. ماه. دنبالش‌ می‌گردم. ماه نیست و هست و او نیست. اگر باید می‌خوابیدم، می‌خوابیدم. پا می‌شوم. یک دست مالان بر خواب‌آلودگی‌چشم‌ها. پف‌کرده و حسرت‌‌آلود. آب. خواب پر. من بیدارترین موجود روی زمینم و تو دورترین از من. فاصله. چه حقیقت دردناکی. ... »

/ 4 نظر / 18 بازدید
فیلوسوفوس

سلام میرزا حسن کاتب خسته نباشید. بهشت نصیبتون [دست]

ش

خیلی جون گرفته. مخصوصا اونجایی که بیدار مشه خوب جاییه. درست وقتی شناخته. بعدش چی میشه؟

جیغ

همچنان ادامه دارد؟! [گل]

نماینده

سلام عکست رو که در کنار امیر خانی در سایت لوح دیدم کلی حال کردم با این مطلب به روزم « دل مشغولی های شاهزاده » روایتیست تلخ از یک روز بعد از شهادت اسطوره مقاومت لبنان مخلصیم یا علی